content top

Mechanizmy obronne organizmu

Mechanizmy obronne organizmu

Organizm człowieka nie zawsze jest bezbronny na infekcje bakteryjne, wirusowe czy zarażenia pasożytami. W wyniku dostania się ich do organizmu, następuje szereg reakcji, mających zwalczyć je, jeszcze przed wywołaniem szkód.

Odpowiedzią organizmu na różnego rodzaju inwazję drobnoustrojów jest produkowanie specyficznych przeciwciał oraz wystąpienie reakcji typu komórkowego. Układ immunologiczny posiada odpowiedź wrodzoną, a często także i nabytą. Ta druga powstaje w wyniku szczepień bądź poprzednich inwazji patogenów.

Odporność wrodzona nazywana bywa także nieswoistą. Jest to głównie fagocytoza. Dzięki niej można unieszkodliwić niektóre rodzaje pasożytów, jednak przede wszystkim te o małych rozmiarach. Ponadto makrofagi mogą niszczyć niektóre szczepy pierwotniaków malarii, za pośrednictwem różnych czynników cytotoksycznych.

W przypadku odporności nabytej następuje precyzyjne rozpoznanie własnych od obcych antygenów. Cechą charakterystyczną tego rodzaju odporności jest pamięć immunologiczna.

Czytaj dalej

Leczenie malarii

Leczenie malarii

Ze względu na to, ze objawy malarii początkowo przypominają grypę, powrót z tropikalnej podróży z podwyższoną temperaturą ciała, powinien wzbudzić niepokój. Warto udać się do lekarza, u którego za pomocą odpowiednich testów, można będzie potwierdzić lub wykluczyć tę chorobę.

Chorzy na malarię niekiedy są hospitalizowani, na oddziałach, w których przyjmowani są pacjenci z chorobami tropikalnymi. W zależności od stadium rozwoju malarii, chorym podawane są różne leki. Najczęściej jest to stachinina, chlorochinina czy prymachina. W ciężkich stadiach malarii wykorzystuje się także chininę. Najlepiej działa ona na jednego pasożyta Plasmodium falciparum. Stosowanie chininy może jednak powodować groźne skutki uboczne. Zaobserwowano, że chinina może powodować rozpuszczenie się czerwonych krwinek, zwłaszcza wśród osób, które zażywają duże dawki tego leku.

Z tego powodu, rozpoczęły się poszukiwania innych leków przeciwmalarycznych. W okresie powojennych, zauważono, że chlorochinina należy do jednych z najskuteczniejszych leków w zwalczaniu malarii. Ponadto, w przeciwieństwie do chininy, niemal nie powoduje żadnych skutków ubocznych. Jednakże dość szybko najgroźniejszy szczep pasożytów, czyli Plasmodium falciparum, uodpornił się na działanie tego leku. Pozostałe szczepy, w dalszym ciągu reagują na chlorochininę, więc kuracja tym lekiem jest skuteczna, a także wystarczająca.

Czytaj dalej

Cykl życiowy zarodźca malarii

Cykl życiowy zarodźca malarii

Zakażenie człowieka malarią rozpoczyna się poprzez ukąszenie komara, który zawiera zarodźce malarii. Zarówno w ciele człowieka, jak i komara, zachodzą procesy rozwojowe tego pierwotniaka. Składa się on z trzech etapów.

Pierwszym z nich jest sporogonia. Wówczas wytwarzane są sporozoity. Jest to inwazyjna postać zarodźca, której cechą charakterystyczną jest wrzecionowaty kształt. Za pośrednictwem krwi dostają się one do ślinianek komara. W momencie ukłucia, przedostają się wraz ze śliną do ciała człowieka.

Kolejną formą jest schizogonia, w trakcie której dochodzi do licznych podziałów mitotycznych. Pierwotniaki wędrują do różnych narządów, takich jak wątroba, śledziona. Ponadto zmienia się także ich kształt. W wątrobie lub śledzionie dochodzi do wielokrotnych podziałów zarodźców. Po nich udają się do czerwonych krwinek, w których zwiększają swoje podziały. W wyniku kolejnych podziałów następuje niszczenie erytrocytów.

Ostatnim etapem jest gametogonia. Wówczas dochodzi do wytworzenia gamet. W momencie kolejnego ukłucia komara, dochodzi do wessania gametocytów. W miarę rozwoju, przekształcają się one w dojrzałe gamety. W wyniku zapłodnienia, dochodzi do podziałów mejotycznych , w trakcie których wytwarzane są sporozoity.

Czytaj dalej

Diagnostyka malarii

Diagnostyka malarii

Udając się do lekarza z podejrzeniem malarii, początkowo zostanie przeprowadzony wywiad medyczny. W jego trakcie lekarz wypyta o ostanie podróże. Wymieniając kraj, w którym malaria jest powszechną chorobą, lekarz zleci wykonanie badań diagnostycznych.

Podstawowym badaniem jest badanie krwi. W próbce sprawdza się obecność pierwotniaków, które wywołują malarię. Najczęściej wykonuje się rozmaz barwiony metodą Gemisy. Chcąc upewnić się odnośnie diagnozy, wykonuje się także testy bibułowe bądź reakcję łańcuchową polimerazy. Dzięki tej ostatniej metodzie, można dokładnie określić szczep pierwotniaka, jak również jego podatność na działanie leków przeciwmalarycznych. Należy wykluczyć także choroby, które posiadają podobne objawy, co malaria. Wysoką gorączkę mogą bowiem powodować takie choroby, jak białaczka, gruźlica, a nawet grypa.

W przypadku hospitalizacji, pacjenci zazwyczaj poddawani są specjalnym testom malarycznych, których wykonanie jest na tyle proste, że szybko można postawić diagnozę. Dopiero po uzyskaniu wszystkich wyników, określa się metody leczenia danego pacjenta. W zależności od rozwoju choroby, stosuje się m.in. chininę bądź chlorochininę.

Czytaj dalej

Powikłania malarii

Powikłania malarii

Zachorowanie na malarię jest o tyle niebezpieczne, że może spowodować ryzyko wystąpienia poważnych powikłań. Już sama choroba powoduje śmierć u sporej liczby osób. Im wcześniej wykryje się malarię, tym większa szansa na skuteczne zapobieganie komplikacjom.

Cechą charakterystyczną jest to, że część objawów ujawnia się po wyleczeniu się z choroby. Tego rodzaju opóźnione powikłania są efektem uszkodzeń poszczególnych narządów podczas trwania choroby.

Podstawowym skutkiem zachorowania na malarię jest niedokrwistość. Patogeny malarii wnikając do organizmu, docierają do czerwonych krwinek oraz powodują ich niszczenie. Z czasem ubywa erytrocytów, przez co w badaniach krwi, ich wskaźniki są obniżone. Tempo niszczenia krwinek czerwonych może być tak duże, że organizm nie nadąża z produkcją kolejnych erytrocytów.

W momencie, gdy do organizmu dostanie się zarodziec sierpowaty, człowiek może zachorować na malarię mózgową. Powikłania mają wówczas podłoże neurologiczne. Objawia się to częstymi drgawkami, a nawet śpiączką. Jednym z częstych powikłań jest niewydolność nerek oraz w niektórych przypadkach skaza krwotoczna. Do późnych powikłań zaliczyć można m.in. nadreaktywny zespół malaryczny z hipersplenizmem.

Czytaj dalej

Objawy malarii

Objawy malarii bardzo skuteczny Astma lek do opakowania leku Hiberix dołączona jest etykieta z jego składem

Malarię wywołują cztery rodzaje pasożytów: Plasmodium falciparum, Plasmodium ovale, Plasmodium malariae oraz Plasmodium vivax. Do najbardziej niebezpiecznych zaliczany jest Plasmodium falciparum, głównie dlatego, że zarażenie nim, może spowodować bardzo poważne komplikacje, a nawet śmierć.

Objawy malarii mogą początkowo wskazywać na przeziębienie lub grypę. Spowodowane jest to bardzo wysoką gorączką, która pojawia się w ciągu kilkudziesięciu godzin od zarażenia. W zależności od stadiów choroby, mogą występować również codzienne dreszcze.

Cechą charakterystyczną jest występowanie niedokrwistości. Dzieje się tak ponieważ pasożyty, które zasiedlają organizm, niszczą głównie czerwone krwinki. W przypadku malarii mózgowej, pierwotniaki mogą spowodować utratę przytomności, a także drgawki. Podobnie, jak w wielu innych chorobach, tak i w malarii wielu zarażonych uskarża się na osłabienie, a nawet wyczerpanie. Do tego jednym z objawów wskazujących na malarię jest nadmierna potliwość oraz uczucie zimna. Ponadto mogą występować także nudności i biegunka.

W najbardziej zaawansowanych stadiach, malaria powoduje ostrą niewydolność nerek oraz zaburzenia układu krążenia. Objawy te są na tyle niebezpieczne, że mogą prowadzić do śmierci bądź śpiączki.

Leczenie malarii może być skuteczne, pod warunkiem wczesnego wykrycia choroby. Jeśli doszło do nieodwracalnych zmian, całkowite wyleczenie może okazać się niemożliwe.

Czytaj dalej
content top